ايل قشقايي وبيستگان

قشقايي يا ايل قشقايي يکي از اتحاديه هاي ايلي^{[يادداشت 1]} ايران است که مانند بسياري از اتحاديه هاي ايلي متأخر ايران مخلوطي از قبيله هايي با ريشه هاي قومي گوناگون لر، کرد، عرب و ترک است، اما بيشتر قشقايي ها ريشه اي ترک دارند و تقريباً تمامشان به گويشي از زبان هاي ترکي اغوز غربي صحبت مي کنند که خود آن را ترکي مي نامند.^[1] اکثريت قشقايي ها شيعه‎مذهب هستند.^[3]

مرکز اصلي اين ايل استان فارس است. اما به دليل وسعت اراضي و قلمرو در ديگر استان ها نيز ساکن هستند. از اين جمله مي توان به استان هاي کهگيلويه وبويراحمد، چهارمحال و بختياري (جونقان، بلداجي، بروجن، سامان، شهرکيان، طاقانک)، خوزستان (هفتکل)، اصفهان (قسمتهايي ازسميرم، شهرضا، دهاقان، فريدن، بخش هاي مختلف شهرستان لنجان به ويژه بخش مرکزي اين شهرستان در اطراف زرين شهر، بيستگان، باباشيخعلي و چم ها)، قم، مرکزي، و بوشهر (دشتستان و دشتي) اشاره نمود. قشقايي ها در دوره هاي مختلف به تدريج به اين سرزمين کوچيده و در آن ساکن شده اند. عشاير ترک زبان در سراسر ايران پراکنده اند. استقرار ايلات ترک در مناطق گوناگون ايران در دوران سلجوقيان، تيموريان و صفويه شدت يافته است. جمعيت ايل قشقائي نيم ميليون (تخمين سال 1986)^[4] بوده و در حال حاضر بيش از 1?000?000 نفر تخمين زده مي شود.^[5]